Het is oktober en alweer zeven maanden na de intelligente lockdown in Nederland.

Inmiddels is de hype -zo noem ik het maar- er nog steeds of moet ik zeggen wederom in volle gang. De hype heet het C-virus. Ik wil het niet meer bij de naam noemen omdat alles wat ermee te maken heeft en wat er om heen hangt, voor mij een negatieve lading heeft.

Na een redelijk relaxte zomer schuiven de media koppen ‘Meer besmettingen en tweede golf’ ons langzaam en ongemerkt weer richting de C-stress. Aansluitend op deze voorbereiding door de media, heeft het kabinet afgelopen maandag nieuwe maatregelen afgekondigd die voor velen een genadeklap zullen zijn zowel in de privé- als zakelijke sfeer.

Voor mij ontgaat alle logica. Men spreekt over veel meer besmettingen en een tweede golf. Ik  verwonder me over de passieve houding van de media die vooral lijkt te schrijven wat hen gedicteerd wordt vanuit de overheid zonder hierbij enige nieuwsgierigheid of kritische noten aan de dag te leggen. Om maar niet te spreken over de bak met negatieve berichten die over ons heen gespoeld wordt. Geen enkele melding van het gros van de besmette mensen die zijn genezen en het hebben overleefd.

‘Meer besmettingen’ roept bij mij gelijk de vraag op: ten opzichte waarvan? Als je in april en mei nooit getest hebt, wat is dan je referentiekader en ijkpunt. Wat bedoelt men met een tweede golf? De opnames op de IC en in het ziekenhuis als ook het aantal overledenen aan het C-virus, zijn in geen vergelijk met het afgelopen voorjaar. En was de insteek dit voorjaar niet dat we voor groepsimmuniteit zouden gaan? Het lijkt me dat dit zo langzamerhand bereikt wordt als steeds meer besmette gevallen het hoofd bieden aan het virus. 

Wat mij tevens verwonderd is waarom keuzes als het platleggen van de economie met stress, depressies, psychische problemen, huiselijk geweld, faillissementen en veel meer tot gevolg, worden gemaakt. Om maar niets te zeggen over het prioriteit geven aan C-getroffenen boven reguliere patiënten met een ernstige ziekte die hun recht op behandeling in de wacht gezet krijgen.

Onze overheid investeert in een duur vaccin wat pas na vele jaren van testen, veilig ingezet kan worden, in plaats van te kiezen voor preventief beleid. Of nog logischer: waarom niet investeren op beide. Nog steeds is er tabak -in notabene- supermarkten te koop en kun je op dezelfde plek voedingsmiddelen kopen met vele ongezonde toevoegingen en suikers. Ook kun je te kust en te keur voor alcoholische versnaperingen en vieren de junkfood aanbieders als McDonalds en soortgenoten, hoogtij dagen. Aan het ontbreken van preventief beleid zou je bijna denken dat het C-virus willekeurig om zich heen slaat en iedereen dodelijk kan treffen, in plaats van dat het met name patiënten, lijdend aan obesitas, long en hartproblemen, als slachtoffers neemt. Het meest schrijnend vind ik de kampen die er ontstaan. Het ene kamp #doetwelmee en het andere kamp #doetnietmee. Bijna respectloos voor de mening van een ander, maken we mekaar af op de social media als een andere mening dan de onze wordt geventileerd.

Ik heb respect voor ieders gevoel, mening of angst en wil hier geen enkele aanval op doen. Ook omdat ik weet dat de enige waarop ik invloed heb, ik zelf ben. Ik heb regie over mijn leven en mijn werkelijkheid. Sprekend voor mezelf is het leven voor mij zó bijzonder en kostbaar dat ik ieder moment vol overgave en zonder angst wil leven.

Ik hoop dat je iets kunt met mijn verhaal en je bewust wordt dat jij degene bent die zijn eigen werkelijkheid creëert. Angst is iets wat je zelf hebt bedacht en wat in je hoofd zit. Het hele leven bestaat uit bedreigingen. En ook dat is weer relatief omdat jij degene bent die bepaalt hoe je ‘deze bedreigingen’ wilt zien en hoe je hiermee om wilt gaan.