Cuba na de orkaan Irma

Cuba na de orkaan Irma: woonplaats is bepalend voor media aandacht!

Schijnbaar is je woonplaats bepalend voor media aandacht. Ondanks een orkaankracht 5 op Cuba, gaat alle aandacht naar andere getroffen gebieden.
Complete huizen ingestort, daken van de huizen afgewaaid, Cubanen die de dood hebben gevonden in deze allesverwoestende orkaan. Geen elektriciteit: wat niet alleen betekent dat er geen licht is maar ook het eten in de vriezer en koelkast is straks levensgevaarlijk. De straten staan onder water, men leeft in Havana op een hogere verdieping omdat de begane grond een modderpoel is geworden.

Op mijn vraag aan een Cubaanse vriend wat hij, zijn familie en buren nodig hebben, krijg ik een antwoord ‘ik wil je niets vragen, ik vind het fijn dat je bezorgd bent en dat ik je binnenkort kan zien’. Als ik de beelden zie, weet ik dat ze van alles nodig hebben …………………

Ik verbaas mij over de magere berichtgeving in alle media. Er heeft een nietsontziende orkaan gewaaid in het Caribisch gebied, ook op Cuba, die ontzettend veel verwoest heeft en mensenlevens heeft gekost.

Eigenlijk is verbazing een understatement, ik word erg verdrietig en boos over hoe de media geen aandacht besteed aan een land wat wederom zo zwaar getroffen is door een orkaan. Met een vernietigende kracht vijf kwam orkaan Irma vrijdagavond aan land in het midden van Cuba. Nam complete daken mee, vroeg mensenlevens en verwoeste onderkomens.
Weet jij hoe erg het is op Cuba? Wist jij hoe erg het was toen vorig jaar begin oktober, een orkaan waaide op Oost Cuba. Schijnbaar is de plek waar het je overkomt bepalend voor de berichtgeving in de media.

Onder andere hierdoor wordt een land wat zo arm is en zo hulp kan gebruiken, nu -wederom- aan haar lot overgelaten. Hulporganisaties als het Rode Kruis en andere hulpvaardige, lieve betrokken mensen, spannen zich in om alle getroffen gebieden te helpen. Waarom helpt niemand Cuba en vooral de Cubanen? Gewoon, omdat niemand weet hoe erg het land is getroffen.

Graag wil ik me inzetten maar weet niet zo goed hoe. Wie heeft suggesties en vooral ook, wie wil helpen? Ik zag vandaag een lijst voorbij komen voor een inzameling voor Sint Maarten, ik kan me voorstellen dat men hetzelfde op Cuba nodig heeft.

Inmiddels hebben wij onze stichting ingezet voor eventuele financiële bijdragen. Voor degenen die een bijdrage willen doen: Stichting Cumlaude Travel, NL10 INGB 0008221657. Vermeld in het onderwerp: Hulp na de orkaan (vermeld niet Cuba in je overschrijving). Er zijn banken die overboekingen mbt Cuba weigeren.

Cuba, 22 september 2017

Een week geleden kwam ik aan in Havana. Vier dagen later dan gepland om ik mijn ticket om moest boeken ivm de orkaan Irma. Ik was voorbereid op trieste beelden, straten die onder water zouden staan en verdrietige mensen. Toen ik het vliegtuig uitstapte zei de piloot al, ‘het lijkt of er niets gebeurd is’. Ook in de taxi naar la Habana Vieja (Oud Havana) was het niets anders dan anders. Bij aankomst in mijn casa vertelde men dat het met name de delen bij Malecon waren die veel overlast hadden gehad door de zee.

Het water was over de Malecon de straten in gelopen waardoor voor sommigen de begane grond een modderpoel was geworden. Bij mijn aankomst was al het water alweer teruggetrokken.Ook onderweg naar Trinidad bleek dat de orkaan niet zo ver was gekomen. Om jullie een idee te geven waar de orkaan de meeste schade heeft aangericht hebben wij een kaart gemaakt, op het rode gebied na is het goed reizen op Cuba!

Eergisteren kwam ik echter aan in Moron met als doel om de mensen te helpen en te inventariseren wat men daar nodig heeft. Ik had voor 23 kilo aan verzorgingsproducten en medicijnen mee. Rijdend door de straten kun je de gruwelen zien die zich hadden afgespeeld op nog geen anderhalve week daarvoor, toen de orkaan Irma aan land kwam. Gebouwen waarvan een deel weg was gewaaid en complete huizen met de grond gelijk gemaakt.

Tegelijkertijd schieten er allemaal beelden door mijn hoofd hoe het ten tijde van deze nietsontziende orkaan moet zijn geweest. Wat moeten deze mensen bang zijn geweest. In de minste plaats voor het verliezen van hun huis en huisraad. Als je de ravage ziet, is het een wonder dat niet meer mensen het leven hebben gelaten.
Men is al druk aan het opruimen en in de straten zie je over hopen met puin die men verzameld heeft.

Onze chauffeur, die ook in Moron woont, neemt me mee naar een grote school waar men de mensen opvangt die alles kwijt zijn. Een school waar 310 mensen met o.a. baby’s en peuters zijn ondergebracht. In totaal zijn er 95 kamers beschikbaar. Ik wordt voorgesteld aan de leiding die zal coördineren dat iedereen wat krijgt en alles gelijk verdeeld wordt. Al snel blijkt dat het niet te coördineren is en de tranen schieten me in de ogen. Men is zo blij met de producten die ik heb meegenomen maar ook bang dat ze het niet krijgen. Ik heb niet genoeg voor iedereen.

Omdat het uitdelen uit de hand loopt, probeert de leiding nogmaals te coördineren maar er is geen beginnen aan. Wat had ik graag meer mee genomen. Verdrietig maar ook blij dat ik een beetje verschil kan maken ben ik meer dan vastbesloten om deze mensen verder te helpen.

Het kan wel een jaar duren dat deze lieve mensen in een school moeten ‘wonen’. Een school die niet kan faciliteren in hetgeen nodig is. Ik mag sommige kamertjes bekijken en kan het niet geloven. Geen matras om op te slapen, men slaapt op de grond. 4 ‘badkamers’ op 310 mensen. Het is te vreselijk voor woorden. Na de uitdeelactie komen dankbare moeders, vaders, opa’s en oma’s naar me toe om me te bedanken. Hun dank is zo groot voor deze druppel op een gloeiende plaat dat er spontaan tranen over mijn wangen rollen.

Weer ‘thuis’ mail ik mijn accountant omdat ik de doelstelling van onze Stichting Cumlaude Travel wil wijzigen en een ANBI status aan te vragen. Als deze mensen hier een jaar moeten verblijven wil ik onze stichting inzetten om het leven meer leefbaar te maken.

Wat heeft men nodig?
Tja, wat heeft iemand nodig die alles kwijt is? Allereerst kleding en verzorgingsproducten maar ook matrassen en sanitaire voorzieningen. Er is verpleging aanwezig in de school maar er zijn geen medische zaken.

Momenteel ben ik in Baracoa waar men morgen verwacht dat de zee weer een stukje landinwaarts komt. Het gevolg van de Orkaan Maria die in Puerto Rico heeft huisgehouden.

Men is hier nog niet eens hersteld van de zware orkaan Matthew die vorig jaar oktober, gedurende 6 uren met volle kracht huizen, daken en huisraad heeft meegenomen. Nog steeds heeft men daken niet gerepareerd en nog steeds heeft men geen nieuwe meubels. Men heeft simpelweg het geld en de middelen niet om dat te doen.

Het aanbod van de overheid hier om 50 % van de kosten te schenken is een mooi aanbod maar niets waard omdat men dan nog steeds 50% tekort komt. Men moet hier leven van een salaris van 15 euro per maand.

Ik wil jullie heel hartelijk danken voor de gulle donaties die jullie hebben gedaan en hoop dat er nog meer mensen zullen zijn die hun hart openen voor deze lieve mensen die zo hard hulp nodig hebben. Ook Danielle Rinsma die mij steeds op de hoogte houdt van aktie in Nederland en, samen met veel anderen, veel werk verzet.

Natuurlijk dank aan alle mensen die nu hun stinkende best doen in Nederland om prachtige salsa feesten te organiseren waarvan de opbrengst bestemd is voor de slachtoffers van de orkaan Irma.