Al jaren ga ik voor mijn bedrijf 5 à 6 keer per jaar naar Cuba waar ik vaak het hele land door reis. Zo was ik in mei ook weer in het land wat ik inmiddels beschouw als mijn tweede thuis. Ik heb makkelijk praten. Ik kom uit Europa, heb geld, een goedlopend bedrijf en kan op Cuba veelal doen waar ik zin in heb.
Zo is het niet voor de Cubanen. Zij kennen een geschiedenis van onderdrukking en overheersing door de Spanjaarden, de Amerikanen en in zekere zin de maffia. De revolutie had hier een einde aan moeten maken. De gemiddelde oudere Cubaan zal dit beamen en je trots vertellen dat er sinds de revolutie gratis onderwijs en gezondheidszorg is.

De socialistische gedachte is echter allang ingehaald door het kapitalisme. Ook op Cuba zie je dat degene die het meeste heeft en de juiste mensen kent, het eerst wordt geholpen in het ziekenhuis. Een presentje voor de dokter, maakt een wereld van verschil in dit land waar gezondheidszorg ‘gratis’ is. Ook een universitaire graad die behaald is omdat het onderwijs gratis was, levert effectief niets op in het land waar de salarissen min of meer gelijk zijn.

Alsof het leven van de gemiddelde Cubaan nog niet zwaar genoeg is, gooit de president van de Verenigde Staten er nog eens een schepje bovenop. Op de dag van aankomst en de dagen in Havana merkte ik dat zijn maatregelen de nodige gevolgen hadden. Er bleek een schaarste aan veel producten. Zo waren onder andere de kip en de eieren ineens een schaars goed geworden. In ieder restaurant waar ik kwam, werd mij vooraf al verteld wat er allemaal niet verkrijgbaar was.

Ook de luxe all-inclusive hotels kampten met een schrijnend tekort aan gasten omdat ook Canada, de grootste toeristenleverancier, in navolging van de VS, haar ambassade in Havana op een laag pitje heeft gezet.
Het is namelijk zo dat sinds Trump is aangetreden men ineens ‘overlast’ ervaart van zogenaamde sonische aanvallen op de Amerikaanse Ambassade in Havana:
De Verenigde Staten beschuldigden Cuba ervan om zogeheten sonische aanvallen (o.a geluidsgolven) te richten op de Amerikaanse ambassade in Havana, waardoor meerdere personeelsleden ziek werden. Zo was er sprake van symptomen als misselijkheid, hoofdpijn en gehoorschade.
Als gevolg van de mysterieuze geluiden haalde de VS een aanzienlijk deel van het ambassadepersoneel weg uit Cuba. Ook werden enkele Cubaanse diplomaten uitgewezen en teruggestuurd naar het Caribische eiland. De Cubaanse regering heeft altijd ontkend sonische aanvallen te hebben uitgevoerd op de Amerikaanse ambassade (mijnnu.nl)

Tijdens hetzelfde bezoek werd het nieuws bekend gemaakt dat Trump de cruise schepen heeft verboden om Cuba aan te doen. Een drukmiddel ingezet om de Cubaanse regering te laten buigen. Een regering die al sinds de revolutie van ’59 heeft bewezen niet te gaan buigen. Wederom is het de bevolking die het moet ontgelden. Geen enkele regering maakt zich hier druk over en wel in het minst de Cubaanse.

Hoe triest is het om te zien dat de Cubanen die in de grote resorts werken en waarmee ik bevriend ben, naar huis gestuurd worden tot nader order. Resorts met slechts 20 tot 30 gasten met een capaciteit voor het tienvoud en meer. Naar huis gestuurd worden betekent voor de Cubanen die in een resort werken, geen salaris. Niet zo erg zou je zeggen als je een salaris mis loopt van ca CUC 15,– tot CUC 25,– per maand. Dit salaris is helaas niet het enige wat ze ‘mislopen’ als wel de broodnodige fooien, kleding, schoenen en overige levensbehoeften waarin zij, werkend in het hotel, worden voorzien.
Sommige Cubanen durven hun zorg uit te spreken. De huidige situatie raakt niet alleen de werknemer van het hotel maar het hele gezin. Zeg maar gerust de hele familie. Op Cuba heeft men de gewoonte om voor ieder familielid te zorgen en alles wat men krijgt, te delen. Er is altijd wel een neefje of ander familielid wat iets nodig heeft.

Een machtsstrijd die wordt uitgespeeld door politieke leiders ten koste van veel onschuldige mensen die het wederom gelaten accepteren zoals zij dit al jaren hebben gedaan. Veel Cubanen zijn te bang om zich uit te spreken of in al de jaren monddood gemaakt. Hoe kan het ook anders. Het is hen met de paplepel ingegoten om vooral niet zelf te denken en vragen te stellen.
Van de Amerikaanse bevolking is het maar de vraag of ze überhaupt begrijpen wat de impact is van de maatregelen die hun leider heeft genomen. Het feit dat hij de Cubaanse regering op haar knieën wil, heeft tot gevolg dat juist de ‘gewone’ Cubaan die het al zo zwaar heeft, het nog zwaarder te verduren krijgt.
‘Cuba op zijn Cubaans’ is voor een gemiddelde toerist een wereld die verborgen gaat achter de vriendelijke Cubaanse lach, de altijd dansende, muziek makende Cubaan die hierdoor oprecht even vergeet hoe zwaar en moeilijk zijn leven is.