Inmiddels mag ik mijzelf denk ik wel een zigeunerin noemen ofwel het nog leukere Spaanse woord, ‘gitana’. Op zaterdagnacht aangekomen op de luchthaven van Andalusië werd ik hartelijk ontvangen door Wim en Miranda van Finca la Cañota in het leuke dorpje Talará.
Mijn idee was om een kleine privé mini retraite te houden. Heerlijk gezond eten koken, genieten van de zon, lekker wandelen, mediteren en yoga. Kortom de voorbereiding van de retraite en wandelvakantie van 8 en 15 april.

Na een heerlijke zondag met een warm zonnetje begon het echter ’s nachts te regenen. Ik werd wakker en hoorde de regen neerkletteren. Eén blik uit het raam de volgende ochtend, vertelde me dat het flink had geregend.
Ik bekeek de weersvoorspellingen van de week die niet veel zon beloofden. Ik hoefde niet lang na te denken en binnen een uur had ik een goedkope ticket naar Lanzarote geboekt. Ik zocht er een leuke, betaalbare  accommodatie bij en zat de volgende ochtend op de vlucht naar Arecife, Lanzarote.

Na een vlucht van twee uur, nam ik de bus naar mijn plaats van bestemming. Ik had de chauffeur gevraagd en gezien zijn vage reactie, had ik kunnen weten dat hij de plek waar ik heen moest, niet kende. Ik werd op 3,5 kilometer van mijn bestemming ‘eruit gezet’ en besloot met een blik op mijn navigatie te lopen naar mijn accommodatie.

Ik begon te lopen en kwam al snel op een deel wat niet geasfalteerd was; een zandpad afgewisseld met hier en daar grote keien. Normaal reis ik met een rugzak, echter ik had dit maal besloten mijn kleine koffertje, wat ik bij La Cañota had, mee te nemen. Met een rugzak, het koffertje en de stijging op het onverharde pad, moest ik lachen om wat ik nu weer geboekt had. De weg ernaar toe was in ieder geval interessant.

Het laatste stuk bleek een klimmetje met een flinke stijging van zeker 20% maar ik zette door. Verlossend was het hippiebusje dat naast mij stopte. Er zat een koppel in wat me vroeg of ze me een lift konden geven. Verrast door de spontane hulp nam ik het aanbod dankbaar aan.
Ik arriveerde op de plaats van bestemming en scoorde gelijk punten bij het koppel wat de accommodatie beheerde. Ze keken me bewonderend maar ook een beetje bevreemd aan dat ik dat hele stuk met bagage had gelopen. Normaal zou het natuurlijk peanuts zijn voor mij als ervaren pelgrim maar nu was ik toch blij geweest met de lift tijdens het laatste stukje.
Ik kwam in mijn appartement; voor zover je het appartement mocht noemen. Het was een kamer met twee bedden zonder keuken. Slechts een warmhoudplaatje, magnetron en geen gootsteen of pannen. Daarentegen was het uitzicht magnifiek. Dit was niet helemaal de bedoeling van mijn detox ME-time. Ik wilde graag zelf koken en na een grondiger onderzoek van de ‘keuken’, constateerde ik dat dit hier niet mogelijk was.

Al snel besloot ik dat ik niet wilde blijven en overlegde met de beheerder. Hij begreep het helemaal. Zonder vervoer was de locatie niet ideaal en ondanks zijn aanbod om in een gemeenschappelijke ruimte gebruik te maken van de kookgelegenheid, bedankte ik hem hartelijk. Ik vond een leuke andere accommodatie, welke wel goed uitgerust was in Costa Teguise, 12 kilometer van mijn huidige accommodatie en boekte het.
Opgelucht met de begrijpende reactie, ging ik even bij het zwembad werken. De dame van het beheerdersechtpaar kwam even een praatje met me maken. Ik was dankbaar dat ik de taal sprak en zo meer over haar en haar leven te weten kwam. Even twijfelde ik of ik niet toch moest blijven omdat het echtpaar zo lief was en de accommodatie op zich prachtig was, maar ik kon niet terug.

Omdat ik nodig naar de kapper moest, had ik op de luchthaven al een kapper uitgezocht waarmee ik, na het zien van haar instagram video’s, een afspraak maakte. Ik kon gelijk de volgende ochtend terecht.
Lief als ze was, bracht de mevrouw van het beheerdersechtpaar mij in haar auto. De man verzekerde me dat als ik iets nodig had, ik altijd bij hen terecht kon en alleen maar hoefde te bellen. Het verwarmde mijn hart dat zij zo behulpzaam en lief voor me waren ondanks mijn last minute annulering.

De vrouw reed op zijn Spaans; als de duivel, ongeduldig, scheldend op langzaam rijdende auto’s en plotseling in de remmen voor het zebrapad dat ze te laat ontdekte. Toen we heelhuids bij mijn kapper aankwamen, namen we afscheid en ze wenste me een mooie tijd en zegeningen in mijn leven. Ik was ontroerd door haar hartelijkheid en betoverende glimlach.

Na even zoeken en een rondje in het ‘Centro Commercial’ vond ik mijn kapsalon, Marilia Pires.
Marilia, mijn kapster, was allerliefst. Ik had haar de avond ervoor gevraagd of ze Cubaans was om haar hartelijkheid en om de videootjes die ik van haar had gezien op Instagram.
Ze was geen Cubaanse maar als danseres uit Brazilië gekomen, ze had wat omgezworven en was uiteindelijk in Lanzarote beland waar ze met een Spanjaard trouwde. Omdat men in Spanje siësta houdt, was ik haar enige en tegelijkertijd laatste klant van die ochtend.

Het resultaat was prachtig, ze bleek een ware vakvrouw en maakte foto’s van voor en na. Ik had haar eerder gevraagd of ze me de bushalte kon wijzen maar ze verraste me door aan te bieden om me te brengen. Mijn hart verwarmde wederom.

In 24 uur tijd, was ik getuige van deze drie prachtige intermezzo’s. Dankbaar voor deze drie, of moet ik zeggen vijf, prachtige engeltjes op mijn ‘gitana camino’.

Dankbaar voor mijn leven als ‘gitana’, anno 2022