Gelijke kansen, gelijke mogelijkheden

Al vele jaren reis ik naar Cuba, dit prachtige land met haar bijzondere charme en mooie mensen. Een gesloten cultuur waarin niet iedereen zich uitspreekt cq durft uit te spreken. Na vele bezoeken aan dit unieke land, behoort een kijkje achter de schermen, pas na lange tijd tot de opties.

Dit gekke land met haar gekke cultuur, waar iedereen de kans krijgt om gratis onderwijs te genieten en niemand om komt van de honger. Maar wat is het jammer om een academische studie te hebben gedaan om vervolgens geen werk te krijgen. Althans niet voor het beroep waarvoor je bent opgeleid. Krijg je al wel een baan in datgene waarvoor je bent afgestudeerd, dan moet je het doen met 200 CUC per maand (CUC is vergelijkbaar met de dollar).

Een afgestudeerde rechtenstudent staat in de souvenirshop, een afgestudeerde bioloog is gids voor toeristen. Toerisme is op Cuba dé mogelijkheid om jezelf te verbeteren.
Iedereen gelijk…… De gedachte was idealistisch en mooi. Iedereen gelijke kansen en mogelijkheden. Maar hoezeer is er in dit gedachtengoed geen rekening gehouden met het belangrijkste: de mens en zijn psyche. Ieder mens, kijk alleen maar naar opgroeiende peuters en kleuters, is competatief ingesteld. Ook de Cubaan, wil zich ondanks een dergelijk bewind verbeteren.

In de afgelopen eeuw is het steeds kiezen geweest tussen twee slechten of moet ik zeggen, twee minder goede? Want voor ieder bewind is er iets positiefs te zeggen.
Voor de revolutie, toen de maffia en de Amerikanen de baas waren of nu, het communistische bewind.

Nu staat Cuba aan de vooravond van de 3e keuze: ‘vrijheid’ en betere betrekkingen met Amerika. Het positieve is dat de leefomstandigheden van de Cubanen ongetwijfeld zullen verbeteren.
Echter hoe moet een Cubaan op boksen tegen de ondernemende Amerikaan die grootgebracht is met het kapitalistische gedachtengoed, creatief denken en met een lange termijnvisie. Om nog maar te zwijgen over het kapitaal wat de één wel heeft en de ander niet.

Mijn hoop is dat de nieuwe generatie waarschijnlijk wel gaat leren om zich te handhaven in een wereld waar het kapitalisme hoogtij viert. Hopelijk is men niet gewoon weer ‘terug bij af’.