Welvaart versus armoede, kapitalisme versus communisme, ‘geen tijd ’versus ‘tijd in overvloed’.

Druk, druk, druk is onze werkelijkheid in Nederland. Werk, verplichtingen, sport, sociale bezigheden, etc. Dat is onze orde van de dag. Tijd is een kostbaar goed in onze samenleving.

Op Cuba is het een omgekeerde wereld. Daar is tijd in overvloed. Op straat zie je rijen dik aan Cubanen wachtend op hun brood en eieren die ze op de bon moeten halen, eindeloos wachtend bij de telefoonwinkel om hun beltegoed op te waarderen of bij de bank, waar de bankemployee, ondanks de wachtende mensen, met hetzelfde gemak een bordje ‘cerrado’ (gesloten) bij zijn loket neerzet als hij gaat lunchen.

Welvaart versus armoede, kapitalisme versus communisme, ‘geen tijd ’versus ‘tijd in overvloed’. Als ik op Cuba ben, kan ik nog steeds maar slecht wennen aan het gevoel dat ik mijn halve dag loop te verdoen met wachten. Wachten op de bankemployee, wachten tot ik geholpen wordt op het terras, wachten op een Cubaanse collectieve taxi…. 

De verspilling van mijn tijd, de inefficiëntie, het onlogische van dit Cubaanse systeem is één grote uitdaging voor een Nederlandse als ik, die gewend is alles zo efficiënt mogelijk in te richten om op die manier 100 % uit de minuut, het uur en de dag te halen. En toch…… vraag ik me af of zij niet veel slimmer zijn dan wij.

Wij proppen onze dagen zo efficiënt vol dat we soms vergeten even stil te staan bij de dingen die écht belangrijk zijn. 
De Cubaan lijkt ogenschijnlijk compleet relaxed met de situatie en wachten is een onderdeel van zijn leven geworden. Afgezien van de herkenbaarheid van zijn uiterlijk, pik je de toerist in de wachtende rij er zomaar uit aan zijn geïrriteerde blik, op zijn horloge kijkend, nadenkend over hoeveel kostbare tijd hij loopt te verspillen.

Ik was ook ooit zo’n toerist en ontken niet dat ik me soms nog wel erger aan de inefficiëntie en  het systeem op Cuba. Echter inmiddels kan ik er ook om lachen en de winst zien die de Cubaan op ons heeft. Een Cubaan legt een tolerantie aan de dag t.o.v. zijn medemens en het systeem die wij jaren geleden al verloren zijn.

Een Cubaan houdt zich bezig met zijn familie en vrienden, gewoon omdat hij er tijd voor heeft. Ondanks dat wij ook pretenderen onze familie en vrienden belangrijk te vinden, hebben we toch vaak minimaal een maand nodig hebben om plek in onze agenda te vinden.
Wie is gelukkig(er) en wat is geluk? Welvaart versus armoede, kapitalisme versus communisme, ‘geen tijd ’versus ‘tijd in overvloed’.